ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ π. ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΓΚΟΥΡΒΕΛΟΥ

Κυριακή πρό τῆς Ὑψώσεως 11-9-2016

Ἱ. Μητροπολιτικός Ναός Εὐαγγελιστρίας Πατρῶν

Κήρυγμα π. Ἀμβροσίου Γκουρβέλου

Ἀδελφοί μου,

Ἡ ἐπερχόμενη μεγάλη ἑορτή τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ πλαισιώνεται ἀπό δύο Κυριακές, ἀφιερωμένες στόν Τίμιο Σταυρό.
Τά ἁγιογραφικά ἀναγνώσματα, τόσο τῶν Κυριακῶν, ὅσο καί τῶν ἡμερῶν αὐτῶν, περιέχουν τήν Θεολογία, τή διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας γιά τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, τήν σημασία του γιά τήν σωτηρία μας, ἀλλά ἐπίσης ὁμιλοῦν γιά τό σταυρικό ἦθος, δηλαδή τόν τρόπο ζωῆς πού μᾶς ὑποδεικνύει ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου. Ἡ σημερινή Ἀποστολική περικοπή εἶναι ὁ ἐπίλογος τῆς πρὸς Γαλάτας τῆς Μικρᾶς Ἀσίας Ἐπιστολῆς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Ἄς τήν ἐπαναλάβουμε:
«Ἀδελφοί, ἴδετε πηλίκοις ὑμῖν γράμμασιν ἔγραψα τῇ ἐμῇ χειρί. Ὅσοι θέλουσιν εὐπροσωπῆσαι ἐν σαρκί, οὗτοι ἀναγκάζουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, μόνον ἵνα τῷ Σταυρῷ τοῦ Χριστοῦ μὴ διώκωνται· οὐδὲ γὰρ οἱ περιτεμνόμενοι αὐτοὶ νόμον φυλάσσουσιν, ἀλλὰ θέλουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι ἵνα ἐν τῇ ὑμετέρᾳ σαρκὶ καυχήσωνται. Ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ Σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ, δι᾽ οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ κόσμῳ. Οὔτε γὰρ περιτομή τί ἐστιν οὔτε ἀκροβυστία, ἀλλὰ καινὴ κτίσις. Καὶ ὅσοι τῷ κανόνι τούτῳ στοιχήσουσιν, εἰρήνη ἐπ᾽ αὐτοὺς καὶ ἔλεος, καὶ ἐπὶ τὸν ᾽Ισραὴλ τοῦ Θεοῦ. Τοῦ λοιποῦ κόπους μοι μηδεὶς παρεχέτω, ἐγὼ γὰρ τὰ στίγματα τοῦ ᾽Ιησοῦ ἐν τῷ σώματί μου βαστάζω. ῾Η χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ μετὰ τοῦ πνεύματος ὑμῶν, ἀδελφοί· ἀμήν». (Γαλ. ς´ 11-18)
Διαβάζω τήν ἑρμηνεία: «Ἀδελφοί, προσέξτε μέ πόσο μεγάλα γράμματα σᾶς γράφω τώρα μέ τό ἴδιο μου τό χέρι. Ὅσοι θέλουν νά ἀποκτήσουν καλή φήμη στούς ἀνθρώπους, αὐτοί προσπαθοῦν νά σᾶς ὑποχρεώσουν νά περιτέμνεσθε μέ μόνο στόχο νά μήν καταδιώκονται ἀπό τούς Ἰουδαίους ἐξαιτίας τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ. Ἄλλωστε οὔτε κι αὐτοί πού ἐπιμένουν στήν περιτομή τηροῦν τόν νόμο. Ἁπλῶς θέλουν νά περιτέμνεστε ἐσεῖς, γιά νά καυχηθοῦν πού σᾶς κατάφεραν νά τό κάνετε. Ὅσο γιά μένα, δέ θέλω ἄλλη ἀφορμή γιά καύχηση ἐκτός ἀπό τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τόν Σταυρό πού πάνω του πέθανε ὁ κόσμος γιά μένα κι ἐγώ γιά τόν κόσμο. Γιατί ὅσους ἀνήκουν στόν Ἰησοῦ Χριστό δέν ἔχει καμιά σημασία οὔτε τό νά κάνεις περιτομή οὔτε νά μήν τό κάνεις, ἀλλά ὅλοι εἶναι νέα δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ. Κι ὅσοι ἀκολουθοῦν αὐτή τήν πορεία θά ἔχουν τήν εἰρήνη καί τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ μαζί τους, αὐτοί καί ὅλος ὁ λαός τοῦ Θεοῦ.
Στό ἑξῆς ἄς μή μοῦ δημιουργεῖ κανένας προβλήματα. Ἀρκετά ἔχω πάθει γιά τόν Ἰησοῦ Χριστό, ὅπως δείχνουν τά σημάδια στό σῶμα μου. Ἡ χάρη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ εὔχομαι νά εἶναι μαζί σας, ἀδελφοί μου, ἀμήν».

Ἀγαπητοί μου,

Ἡ πρώτη Ἐκκλησία, ὡς γνωστόν, ἦταν συγκροτημένη ἀπό πιστούς πού προέρχονταν ἐξ Ἱουδαίων καί ἐξ Εἰδωλολατρῶν. Οἱ ἐξ Ἰουδαίων χριστιανοί θεωροῦσαν, ὅτι τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας καί εἰδικώτερα οἱ ἐξ εἰδωλολατρῶν, ἔπρεπε νά τηροῦν κάποιες ἐξωτερικές διατάξεις τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, μέ κυριότερη τήν περιτομή. Τά θέματα αὐτά ἐπειδή προβλημάτιζαν τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, συζητήθηκαν στήν πρώτη Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας, τήν ὀνομαζομένη Ἀποστολική καί ἐκεῖ ἀποφασίσθηκε μέ τόν φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί τά μέλη της νά ἀποδεσμευθοῦν ἀπό τίς διατάξεις αὐτές τοῦ παλαιοῦ νόμου.
Δυστυχῶς κάποιοι χριστιανοί εἴτε δέν συνειδητοποίησαν τό πνεῦμα τῶν ἀποφάσεων αὐτῶν εἴτε γιά νά ἀποφύγουν τόν κοινωνικό ἀποκλεισμό ἀπό τούς συμπατριῶτες τους Ἰουδαίους, συνέχισαν νά δημιουργοῦν προβλήματα καί νά σκανδαλίζουν καί νά σκανδαλίζονται ἐμμένοντας σέ τυπικές διατάξεις, πού ὁ σκοπός τους εἴτε εἶχε ἐκπληρωθεῖ εἴτε εἶχε παρέλθει.
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ξεκάθαρα τονίζει, ὅτι αὐτοί οἱ ἄνθρωποι ἀσχολοῦνται μέ ὅλα αὐτά, διότι θέλουν νά ἀποφύγουν τά οὐσιαστικά καί δυσκολώτερα, πού εἶναι νά σηκώνεις τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ στή ζωή σου.
Πραγματικά ὅσα περιγράφονται ἀπό τόν Ἀπόστολο Παῦλο μᾶς δίνουν τήν ἀφορμή νά δοῦμε κάποιες ἀρρωστημένες πνευματικά καταστάσεις, πού ὑπάρχουν καί σήμερα μεταξύ τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας. Θά περιοριστῶ σέ τρεῖς.
1. Θέλουμε νά ἐπιβάλλουμε στούς ἀνθρώπους ὕφος καί ὄχι ἦθος. Διότι αὐτό εἶναι εὐκολώτερο. Μέ κάποιες ἀκρότητες καί αὐστηρότητες περνᾶμε τό μήνυμα, ὅτι εἴμαστε Ἅγιοι. Οἱ ἄνθρωποι διψασμένοι γιά ἀρετή, παρασύρονται καί μᾶς πλησιάζουν. Καί ἐμεῖς γιά νά διατηρήσουμε τήν φήμη τῆς ψευτοαγιότητός μας ἐπιβάλλουμε στούς ἀνθρώπους εἴτε νά πράττουν τίς ἀκρότητές μας, εἴτε τούς ταλαιπωροῦμε μέ τύπους καί λεπτομέρειες, εἴτε ἀπαιτοῦμε ἀπό αὐτούς πράγματα πού οἱ ἴδιοι δέν προσπαθήσαμε ποτέ. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι, ὅτι οἱ περισότεροι ἀπομακρύνονται καί μάλιστα σκανδαλισμένοι ἔχοντας σχηματίσει τήν ἐντύπωση, ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι χῶρος τυπολατρείας καί φανατισμοῦ. Οἱ λίγοι πού παραμένουν κοντά μας εἶναι συνήθως ἄβουλοι, ἀνελεύθεροι καί δυστυχισμένοι, ὁμοιόμορφοι, ἄνευροι, δίχως πληρότητα καί χαρά.
2. Ἀρκετοί ἀπό ἐμᾶς κληρικοί καί λαϊκοί, γονεῖς καί πνευματικοί πατέρες θέλουμε νά καταξιωθοῦμε μέσα ἀπό τούς κατά σάρκα ἤ πνεῦμα ἀπογόνους μας καί ὄχι ἀπό τόν προσωπικό μας ἀγῶνα. Εἴμαστε πιεστικοί στούς ἄλλους γιά τό καλό τους ὑποτίθεται, μονίμως ἀγχωμένοι γιά τήν σωτηρία τους, γκρινιάρηδες καί κατσούφηδες μέ τόν κατήφορο πού πῆραν, ἀπαισιόδοξοι γιά τό μέλλον τοῦ κόσμου, καχύποπτοι γιά τούς προδρόμους τοῦ ἀντιχρίστου πού πλησιάζει καί ἴσως εἶναι ὁ μόνος τρόπος νά δικαιωθοῦμε, νά ἐπιβληθοῦμε, νά δώσουμε τέλος στήν ἄχαρη ζωή μας. Τελικῶς καί οὐσιαστικῶς ὁ προβολέας τῆς συνείδησής μας ἔχει στραφεῖ σέ λάθος κατεύθυνση καί ἀντί νά φωτίζει τό δικό μας σκοτάδι, χάνεται στήν ἀτέρμονη καί ἀναποτελεσματική προσπάθεια τῆς σωτηρίας τῶν ἄλλων. Πόσο διαφορετικά σκέπτονταν καί ἐνεργοῦσαν οἱ Ἅγιοι; Ξεκινοῦσαν ἀπό τά μέσα τους καί ἔτσι φώτιζαν καί ἐνέπνεαν γύρω τους.
3. Ὡς συνέχεια τῶν προηγουμένων ἔρχεται ἡ αὐξανόμενη τάση νά θέλουμε νά διορθώσουμε τήν Ἐκκλησία, νά κρίνουμε σκληρότατα τούς Ἐπισκόπους καί λοιπούς πνευματικά ὑπευθύνους, νά ἐπιδιώκουμε νά ἐπιβάλλουμε τίς θέσεις μας στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Βλέπει κανείς χριστιανούς νά συνασπίζονται, νά ἀρθογραφοῦν, νά ὑβρίζουν, νά χαρακτηρίζουν θέτοντας ἐτικέτες, νά καταστρέφουν ὑπολήψεις κληρικῶν καί λαϊκῶν. Λησμονοῦν ὅμως, ὅτι χτυπῶντας τούς ἀδελφούς τους, γκρεμίζουν τό σπίτι τους, χτυποῦν τήν οἰκογένειά τους, πληγώνουν τήν ἴδια τους τήν ὕπαρξη, διότι εἴμαστε ὅλοι ἕνα σῶμα, τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ἄν κάτι μπορεῖ νά διορθώσει τά τυχόν λάθη, αὐτό εἶναι ἡ ταπεινή ἀγάπη καί ἡ ἔμπονη προσευχή.

Ἀδελφοί μου,

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὅπως εἴπαμε, δίνει τήν ἀπάντηση, γιατί συμβαίνουν ὅλα αὐτά ἀλλά καί τόν δρόμο νά τά ὑπερνικήσουμε. Τό πρόβλημα συνίσταται στήν συνειδητή ἤ ἀσυνείδητη ἄρνηση νά ἅρουμε τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τονίζει «ἐγώ φέρω ἐπάνω μου τά στίγματα τοῦ Σταυροῦ», τίς πληγές καί τίς ἀρρώστιες, πού ὡς παράσημα ἔλαβα στούς πνευματικούς σκληρούς ἀγῶνες ἐναντίον τοῦ πονηροῦ καί τῶν δικῶν του ὀργάνων, τά ἀνεξίτηλα σημάδια ἀπό τούς πολλούς κόπους καί τίς κακουχίες ἀπό τά ἱεραποστολικά ταξίδια καί τίς ὁδοιπορίες.
Ἡ ἀλήθεια εἶναι, ὅτι πολύ δύσκολα στέκεσαι σκληρός στόν κακό ἑαυτό σου. Πολύ δύσκολα συσταυρώνεσαι μέ τόν Χριστό. Μιλᾶμε γιά τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ ἀλλά ὄχι γιά τόν δικό μας. Εἶναι εὐκολώτερο νά καθησυχάζεις τήν συνείδηση σου μέ ἕναν ἐπιφανειακό ἤ ἕναν φανατικό, τυπολατρικό χριστιανισμό. Ἔτσι περνάει ἡ ζωή πολλῶν ἀπό ἐμᾶς. Ὅμως τό ἐρώτημα παραμένει. Ποιός θά ἀκολουθήσει τόν Χριστό στόν Σταυρό; Ὅποιος ἐπιθυμεῖ ἀληθινά καί βαθειά τήν Ἀνάσταση. Θά τό θελήσουμε;

α.α.:28