(Γαλ. στ’ 14)
«Είναι καύχημα όλης της Εκκλησίας, βέβαια, το καθετί που έπραξε ο Ιησούς, αλλά το καύχημα των καυχημάτων είναι ο Σταυρός Του. Τούτο ασφαλώς γνωρίζοντας ο Παύλος λέει: ‘’ Όσο για μένα, ας μην γίνει να καυχηθώ για τίποτε άλλο, παρά μόνο για το Σταυρό του Κυρίου μας, Ιησού Χριστού’’. Αυτό λοιπόν, το ολόφωτο στεφάνι της δόξας του Σταυρού, αφενός φώτισε τους τυφλωμένους από την αγνωσία και αφετέρου ελευθέρωσε τους δέσμιους της αμαρτίας και δυναμικά λύτρωσε όλους τους ανθρώπους, όλων των αιώνων».
(Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων, Κατήχηση Φωτιζομένων, ΙΓ’, σελ.353)
«Πολλοί σε ολόκληρη την οικουμένη σταυρώθηκαν, αλλά κανένα δεν τρέμουν οι δαίμονες. Του Χριστού όμως, που σταυρώθηκε για μας, και μόνο το σημείο του Σταυρού να δουν, τρέμουν οι δαίμονες, επειδή οι άλλοι άνθρωποι πέθαναν στο σταυρό εξαιτίας των αμαρτιών τους, ο Χριστός όμως πέθανε για τις ξένες αμαρτίες».
(Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων, Κατήχηση Φωτιζομένων, ΙΓ’, σελ.355)
«Ας αναλογισθούμε τί αξία έχει για εμάς η θυσία του Σώματος και το Αίματος του Χριστού. Για τους πιστούς δεν υπάρχει αμφιβολία πως κατ’ αυτή την ώρα της θυσίας με την φωνή του ιερέως ανοίγονται οι ουρανοί, παρίστανται οι χοροί των αγγέλων, τα κατώτατα γίνονται συγκοινωνοί με τα ανώτατα, η γη συνάπτεται με τα ουράνια, τα ορατά και τα αόρατα γίνονται ένα».
(Αγίου Γρηγορίου του Μεγάλου, Διάλογοι, IV, 60,3)
