(Γαλ. στ’1)
«Εκείνοι που στέκονται στην ακρογιαλιά και βλέπουν άλλους μέσα στο πέλαγος να κινδυνεύουν, συμπάσχουν μεν και φροντίζουν για την σωτηρία τους, αλλά δεν παραμελούν και τη δική τους ασφάλεια. Έτσι και οι Άγιοι. Θλίβονται μεν για τα αμαρτήματα των άλλων, αλλά δεν αφανίζουν τη δική τους χαρά και ευφροσύνη. Αντίθετα, μάλιστα, την κάνουν μεγαλύτερη, διότι αξιώνονται να λάβουν ως αμοιβή τη χαρά του Κυρίου, για τα δάκρυα που χύνουν για τους αδελφούς».
(Μεγάλου Βασιλείου, Περί ευχαριστίας, ΕΠΕ 6, 90)
«Επιθυμώ να προσεύχεσθε σε κάθε τόπο, σηκώνοντας χέρια αργά, χωρίς οργή και αμφιβολία».
(Α’ Τιμ. β’ 8)
«Όσοι προσεύχονται στον Κύριο, πρέπει να προσεύχονται με ησυχία και γαλήνη και με μεγάλη προσοχή και τάξη, και όχι με ανάρμοστες και αλλόκοτες κραυγές. Και ν’ αφοσιώνονται στον Κύριο με πνευματική προσπάθεια της καρδιάς και καθαρούς λογισμούς».
(Αγίου Μακαρίου του Αιγυπτίου, Ομιλίες Πνευματικές, Ομιλία ΣΤ’ ΕΠΕ-Φ 7,135)
