Δεν πρέπει να ονομάζουμε θάνατο το τέλος αυτής της ζωής,
αλλά απαλλαγή από τον θάνατο, και χωρισμό από τη φθορά
και ελευθερία από τη δουλειά και παύση της ταραχής, και κατάργηση των πολέμων και υποχώρηση του σκότους και ανάπαυση από τους πόνους και τους κόπους και ηρεμία από
τον βρασμό και συγκάλυψη από τη ντροπή και αποφυγή
των παθών. Και, για να το είπω σύντομα, περιορισμό όλων
των κακών. Αυτά αφού τα κατόρθωσαν οι Άγιοι με θεληματική νέκρωση, έδειξαν τους εαυτούς τους ξένους και προσωρινούς κατοίκους της γης.
(Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού, Ζ’ εκατοντάδα
διαφόρων κεφαλαίων, Φιλοκαλία Β’, σελ. 246)
